W dniu 12 czerwca 2025 r., w siedzibie UNESCO w Paryżu, odbyło się międzynarodowe Sympozjum Ekohydrologii (Ecohydrology Symposium), zorganizowane przez Europejskie Regionalne Centrum Ekohydrologii Polskiej Akademii Nauk (ERCE PAN) we współpracy z Sekcją Capacity Development and Water Family Coordination (CDW) Międzyrządowego Programu Hydrologicznego UNESCO (IHP). Wydarzenie towarzyszyło obchodom 50-lecia Międzyrządowego Programu Hydrologicznego UNESCO oraz 60-lecia nauk o wodzie w UNESCO.

Sympozjum odbyło się w formule hybrydowej i zgromadziło ponad 100 uczestników – ekspertów, młodych naukowców oraz studentów programu MAEH – zarówno stacjonarnie w Paryżu, jak i online z całego świata.

Wydarzenie otworzyła dr Elfithri Rahmah, Koordynatorka Sekcji CDW UNESCO-IHP, przedstawiając cele sympozjum oraz znaczenie ekohydrologii jako podejścia integrującego naukę, zarządzanie wodą i potrzeby społeczne.

Następnie zgromadzonych gości powitał Jego Ekscelencja Mariusz Lewicki, Stały Przedstawiciel Rzeczypospolitej Polskiej przy UNESCO. W swoim wystąpieniu podkreślił silne powiązania pomiędzy nauką i kulturą, zwracając uwagę, że w akronimie UNESCO litera „S” (Science) poprzedza „C” (Culture), co symbolizuje ich wzajemne przenikanie. Ambasador Lewicki określił ekohydrologię jako holistyczne i transdyscyplinarne podejście do zarządzania wodą, a także docenił rolę Sekretariatu UNESCO-IHP oraz wkład polskich naukowców w realizację celów IX fazy Programu Hydrologicznego.

Pierwszy wykład plenarny pt. „Why Transdisciplinary Ecohydrology Becomes the Rocket Science for SDG Acceleration” wygłosił prof. dr hab. Maciej Zalewski, jeden z twórców programu Ekohydrologii UNESCO. Profesor przedstawił koncepcję Transdyscyplinarnej Ekohydrologii (TEH) jako narzędzia wzmacniającego procesy naturalne i wspierającego zrównoważony rozwój w warunkach rosnącej presji demograficznej.

Kolejny wykład wygłosił prof. Karl Matthias Wantzen, który skupił się na znaczeniu kultury rzeki (River Culture) w skutecznym wdrażaniu ekohydrologii. Podkreślił rolę lokalnych wartości kulturowych, edukacji oraz duchowego związku człowieka z rzeką jako elementów wzmacniających akceptację i trwałość rozwiązań ekohydrologicznych.

Dr Elfithri Rahmah zaprezentowała następnie globalną sieć demonstracyjnych obiektów ekohydrologicznych UNESCO, wskazując, że do 2025 roku podejście to zostało wdrożone w 36 krajach w ramach 65 obiektów demonstracyjnych, obejmujących rzeki, jeziora, mokradła, miasta oraz obszary przybrzeżne.

W dalszej części sympozjum dr Stefano Fazi oraz dr Paweł Jarosiewicz przedstawili dwie nowe inicjatywy UNESCO: Ecohydrology Lab Network oraz Ecohydrology Youth Network (EHYN), których celem jest wzmocnienie współpracy naukowej oraz aktywne włączanie młodych badaczy w rozwój ekohydrologii na świecie.

Sympozjum obejmowało także panel dyskusyjny pt. „Jaka jest wartość dodana transdyscyplinarnej ekohydrologii dla IHP i nauk o wodzie?”, poświęcony przyszłym kierunkom rozwoju ekohydrologii i jej integracji z naukami o środowisku, polityką wodną oraz zarządzaniem zasobami.

Wydarzenie zakończyła sesja prezentująca praktyczne wdrożenia ekohydrologii w różnych częściach świata, m.in. w Portugalii, Chinach, Ekwadorze, Tunezji, Indonezji, Malezji, Kostaryce, Kolumbii i Republice Korei. Zaprezentowane przykłady pokazały, jak ekohydrologia może być skutecznie dostosowywana do lokalnych warunków środowiskowych, kulturowych i społecznych.

Wydarzenie podkreśliło również kluczową rolę budowania potencjału, współpracy międzynarodowej oraz zaangażowania młodego pokolenia w adresowaniu globalnych wyzwań związanych z wodą i zmianą klimatu.